...

ای بُهتِ سنگینِ پس از دیدار

...

چقدر از این دو پدیده خوشم میاد!

به سکوتِ لبانِ تو سوگند،

دلم پُر از فریاد است ...

ناتانائیل هر انتظاری در تو باید حتی میل هم نباشد بلکه حالتی برای پذیرش باشد. در انتظار آن باش که برایت پیش می آید، اما جز آنچه را که پیش می آید مخواه. میل جز آنچه را داری نداشته باش. این را بدان که در هر لحظه ی روز، تو قادر به تملک تمامیت خدا هستی. باید که میل تو از عشق ناشی شود و تملکی که به جا می آوری عاشقانه باشد. زیرا میلی که مؤثر نباشد چه می تواند بود؟چه! ناتانائیل، تو خدا را مالکی و از آن بی خبر! مالک بودن خدا یعنی او را دیدن. اما خدا را نگاه نمی کنند. تو در هیچ جاده ای، ای «بلعام*» خدا را که در برابر خرت می ایستاد ندیدی؟ برای اینکه خدا را به شکل دیگری خیا

گاهی دوست دارم همه وقت، تو همه جا باشم!

اینکه دیگه 21 و 50 دقیقه ی 28 مهرِ 1395، هرگز تکرار نمی شه برای همه جا بودن و همه کار کردن،
خیلی دلهره آوره ...

مادرم که می گه؛
«لا إله إلا الله الملک الحق المبین»

می فهمم پنجشنبه شده!

چهار چرخ چمدان زندگی زنگ زده و جرثقیلی در حال کشیدنشه سنگین شده، سنگین از هیچی ... مسیر در حالِ طی کردنِ چمدان زندگی هست و مقصد دهن کجی می کنه با نگاهِ مغمومش زندگی هن هن می زنه و به سُرفه می افته از خستگی اما با دیدنِ جرثقیل کمی دلش آروم می شه جرثقیلی که چهار چرخش رو از روی فداکاری سالها پیش داد به چمدون حالا چرخهای چمدون از ولنگاری و ناهماهنگی بی حرکت مونده و زنگ زده جرثقیل هم مونده وسط جاده بی چرخ! پاهای زندگی تاول زده، با این حال چمدون با نگاهِ تلخی بهش خیره شد و بهش گفت «اشتباه باید شیک و مجلسی باشهکلاه شرعی، شلخته اش می کنه!» جرثقیل نگاه کرد به چمدون

چند وقتی هست که به طور غیرقابل تحملی برام بویِ خامی میاد از خودم!

چنان صدای بوق منقطع پخش می شه بعد قطع کردن گوشی

که انگار نه انگار قبلش داشت صدای یه انسان از پشتش می اومد ...

گاهی نیازمندِ بخششِ کسی هستی که

از بد کردنِ تو

به خودش،

خبر نداره ...

بالاخره یه روزی می رسه که

به "خودت" می گی

«از اولش می دونستم»

- "یه روزی" اشتباه است، چون روزی خودش "ی" نکره داره و نباید قبلش "یه" بیاد.
ولی آخه با غلطش بیشتر حسِ آدمو بیان می کنه!

گاهی وقتی بعضی نوشته ها رو می خونم و می بینم شرحی در رابطه با برخی احوالاتِ منه، هم تعجب ورم می داره و هم خوشحال می شم که این حالات اسم و تعریف دارن!

گاهی وقتی که به جایی قدم می ذاری؛ دوست داری یه آشنا ببینی یا حتی یه آشنا ببیندت؛ شاید هم اون آشنا خاص و مخصوص باشه و "آشنا"ی نوعی نباشه

به قولِ فرهاد، شنبه "روزِ بی حوصلگی است" و از قرارِ معلوم قرار است این بی حوصلگی گریبانِ کلِ هفته و ماه و سال را بگیرد! 4 مهر زنگ زدم به میم نه او به گوشیِ من زنگ زد، با شماره ای ناشناس از کرج و گفت قرار است 14 روز دیگر که بشود فردا و هجدهم مهر به اینجا بیاید و گفت این روزها، هر کدام، برایش به قدرِ یک سال می گذرد "باور می کنی؟" از زبان او و من، بی شک، باور می کردم! امروز به او پیام دادم تبریک بابتِ فرا رسیدنِ فردا هم تولدت و هم آمدنت إن شاء الله ...

- چی توی من دیدی؟

+ منظورت رو نمی فهمم

- اون همه سال قبل، تو من رو انتخاب کردی،
چی توی من دیدی؟

...
+ خودم رو دیدم

- پس چرا من رو پس زدی؟

...
+ چون بیش از حد، خودم رو دیدم.

Ant-Man (2015) -

یادش بخیر

برای لحظه هایِ بیشتر با هم بودن

دستهامون یخ کرده بود

بعدها یه راه پیدا کردم برای به جریان افتادن خون تو رگهام

می رفتم نون می گرفتم،

از داغیِ نون دستم گرم می شد تا خونه!

- ...

+ هر چه بیشتر منو ببینی، ازم کمتر خوشت میاد
این قانون بازده نزولیه ...

اگه بخوام جنبه ی منفیِ این قسمتِ دیالوگ رو کنار بذارم (و شاید برخلافِ نظر نویسنده ی فیلم حرف بزنم) و بخوام شرقیانه و صوفی وار به ماجرا نگاه کنم، می تونه عصاره ی مطلب این باشه که، کم کم معشوق از دیده می ره کنار و فقط عشق می مونه؛ با مبحثِ کمتر خوش اومدن کار ندارم، نظرم رویِ نزولِ معشوق و صعودِ عشق به همگان هست!

Swiss Army Man (2016) -

امروز که خیلی عصبانی بودم و به عمد به ماشینی که می خواست بیاد تو جاده راه ندادم، و با سرعت رد شدم و دقیقا همونجا ترمز زدم که سرعتمو کم کنم و این عمدِ من کاملا مشخص شد، قبلش داشتم به این فکر می کردم که «اشتباه می کردم که از دورها می ترسیدمنزدیک ها بیشتر ترس دارنحرف هایی که می ترسی دیگران بهت بزنناونایی که کنارتن بهت می زنن آخر» ولی خب انگار باید باز منطقی و عاقلانه و دوراندیشانه به ماجرا نگاه کنم و بگم؛ «خیرتو می خوان بالاخره» هه! . . .

ما

خونه نیستیم

بهترین کار

برای ماهایی که 24 ساعتِ شبانه روزِ هفت روزِ هفته

ذهنمون درگیره و فکر می کنیم

و مثل معلم ها، 5، 6 ساعت کار نمی کنیم

یا مثل اداره ها، 6، 7 ساعت کار نمی کنیم

یا مثلِ شرکت ها شیفتی کار نمی کنیم،

نویسندگیه!

گاهی یادآوری زمان های بعد از یک واقعه ی تلخ
قابل تحمل تر هستن تا قبلش

وقتی قبلش رو مرور می کنی و می دونی که قراره پیش بیاد
و نمی تونی جلویِ اتفاق افتادنِ گذشته
و تبدیل شدنش به حال و آینده رو بگیری
خیلی دستت رو کوتاه حس می کنی،
نه فقط نسبت به بیرون،
به حتی درونت!

«کسی که در بند گرفتاری بیفتد، مانند دلوی است که در چاه غرق شده است.

اگر ایمان به خدا داشته باشد، آن ایمان مانند دستهxad ی سطل به چنگک سر طناب گیر می xadکند و

سطل بیرون می آید. ولی اگر ایمان نداشته باشد مثل دلو بدون دسته است که چنگک به آن گیر

نمیxad کند و نمی xadتوان آن را خارج کرد».